Uśmiech nie schodzi mi z twarzy od samego rana. Narodził się pomysł na „analizę” z mojego punktu widzenia, ale to musi poczekać. Obrócenie krytyki w coś konstruktywnego, może to i spoczęcie na laurach i wygodnictwo, ktoś mógłby tak powiedzieć. Dla mnie to chcenie posiadania czegoś co „nie należy do mnie”. To trochę jak komunia, oddanie siebie, powierzenie całej istoty, czyż nie? I zaufanie, to bardzo rzadkie dziś. Ta pewność, że celowo krzywdy mi nie zrobi. Naiwne?