Zdecydowanie jest tak, że to co takie anonimowe się w sieci wydaje, wcale takim nie jest.

Niedługo przed dwudziestą trzecią, kiedy piszę te krótkie kilka zdań siedząc w kucki przed laptopem, w półmroku takim że prawie literek nie widzę, dociera do mnie z niesamowitą mocą kompletna nieistotność zmagań przynajmniej kilku ostatnich dni. Nie niepotrzebność czy zbyteczność lecz nieistotność właśnie. I nie chce mi się pisać nic więcej, chcę zapalić przed spaniem i przytulić się do Słonka.

Jutro piątek.