Miałam o tym nie pisać. A jednak piszę. O tym że wczoraj, kiedy byliśmy w kinie zadzwoniła do mnie koleżanka z pracy. Bo usłyszała że w Katowicach. I że dużo ofiar. A ja stamtąd, więc dzwoni. O tym, że to wcale nie Spodek jak myślałam, ale OPT, prawie na Bytkowie. O mrozie, o tym cholernym mrozie tam. O telefonach do rodziców i siostry, czy wszystko ok. O tych myślach, że jednak wszystko jest zapisane, gdzieś tam, u góry. W takich chwilach dociera do mnie… a z resztą…

Zobacz, mówisz uważaj na siebie do kogoś wsiadającego do samochodu. Jedź ostrożnie. Powoli. Bo jesteś w sytuacji podwyższonego ryzyka. Bo prędkość jest niebezpieczna. Bo wysokość jest niebezpieczna. Bo woda, bo wojna, bo pusta ulica nocą. Cholera, sama pamiętam aż za dobrze jak nie spałam całą noc za każdym razem, kiedy jacca jechał autobusem do Hamburga, jak wyczekiwałam tego jednego smsa w okolicach piątej rano. Dojechałem cały i zdrowy. A potem dostajesz w twarz czymś takim i nie wiesz już co czujesz bardziej. Żal, ból, współczucie, złość, bezradność. Wiara.
Każdy dzień może być jednym z miliona przed nami. Każdy może być ostatnim.    

Ilu z was powiedziałoby uważaj na siebie komuś, kto idzie pooglądać gołębie? I czy to bardzo źle że cieszę się, że nikt z moich bliskich nie interesuje się ptakami?