Muszę podnieść się z samotnej przespanej doby w moim życiorysie przełomu listopada i grudnia. Umyć włosy i zapomnieć na chwilę o tym co mam w gardle. I o tym że nigdy do tej pory nie przespałam dwudziestu dwóch godzin.
Rozłąka, kiedy umysł odłącza się od ciała, rozłąka, kiedy zostaję sama tuż przed północą w pustym mieszkaniu. Zamglone smsy i zawinięty jak kosmyk włosów na poduszce czas. Sny dziwne nałożone na imaginowany odgłos otwieranych i zamykanych drzwi windy który uparcie słyszę przez większość tego dziwnego czasu. Przyśniona patelnia z pokrywką zamówiona w prezencie gwiadkowym u rodziców.
Gorączka.

Gratka nie pokazuje nowych ofert ale najważniejsze, że już wróciłeś.