Kolejny raz powraca temat znajomości z netu. Daje do myślenia.

Mam kilka takich znajomości, coś w rodzaju „koleżeństwa – przyjaźni”, choć ciężko to jednoznacznie określić.

Jest A. – pierwsza „poważna” znajomość. Poznałam go na początku mojego netowania i tak pozostał. Kilka przegadanych nocy, wiele wspólnych myśli i poglądów na świat, wiele emocji. Nawet kiedyś tam się spotkaliśmy w koleżeńskiej atmosferze, było miło i sympatycznie i nic poza tym. Jedno co mnie zdziwiło bardzo to jego głos, zupełnie nie pasował mi do słów które pisał. Mamy swoje numery telefonów, od czasu do czasu przyjacielski sms, od czasu do czasu rozmowa na gg. Sympatia.

Jest R. Mój „brat”. Świetnie nam się rozmawia, mimo swego wieku jest troszkę zagubionym dzieciaczkiem, choć radzi sobie doskonale za co go podziwiam. Wiele w życiu przeszedł ale trzyma się mocno i nie puszcza – to co lubię i cenię.

Jest J. Niesamowite, pasujące mi jak ulał poczucie humoru, dużo śmiechu i dużo dużo sympatii.

Jest M. Dużo starszy, doskonałe podejście do życia pasujące do mojego come what may. Bardzo silna osobowość. Szacunek i sympatia.

P. (czytaj Bliźniak) Tak tak, dobrze czytasz. Poczucie humoru, mnóstwo pogody ducha, żadnego dołowania, inteligencja. Zadziorność. Ha!

WW. WW to odrębny temat, nie do opisania chyba. Niesamowita inteligencja, bardzo, bardzo silna i nieprzeciętna osobowość, mnóstwo uroku i cudne poczucie humoru. Ciągłe wyzwanie. A to zaledwie początek.

Bardzo różni, a zarazem bardzo podobni. Są gdzieś tam i chwała im za to. I nie dbam o to czy to wszystko prawda co piszą czy kolorują sobie świat. Nie dbam o to czy są tym kim piszą że są czy 50-letnim otyłym urzędnikiem. Czy są pedofilem czy 12 letnią dziewczynką. Nie rozważam, nie rozmyślam, nie analizuję. Nie zastępują mi rzeczywistego świata, jedynie go kolorują, a o to przecież chodzi by świat kolorami się mienił. I emocjami. A reszta… come what may.