Pamiętam, kiedy byłam mała hitem sezonu były domki dla maleńkich laleczek w pudełakch po butach. Wystarczyło w zasadzie jedno pudełko, lepiej jednak kiedy było ich kilka. Można było wtedy łączyć je ze sobą wedle upodobań. Wystarczyło skleić boczne ścianki pudełek, w miejscu sklejenia wyciąć „drzwi” i poswtawał „dom wielopokojowy”, z tapetami na ścianach ze skrawków materiału, oknami z firankami, maleńkimi tekturowymi mebelkami. I każde pudełko było inne.

Piszę o tym, bo te wszystkie Wasze blogi które czytam w pewnym sensie są jak takie wlaśnie połączone pudełka. Każdy inny, każdy inaczej „klimatyczny”. Niektóre z tych pudełek odwiedzam z ciekawością, uśmieszkiem i ciepełkiem (tych jest malutko), inne żenują mnie głupkowatym podejściem do życia (przepraszam, a jednak Was czytam), jeszcze inne – niby nic a jednak ciągną. Jest ich kilkanaście, każdy jakże inny, mimo tego połączone w jakąś tam całość. Są jakoś tak „obok siebie” i „obok mnie”.

Pokazałam.