Kiedy czujesz, że już, teraz musisz schować się pod poduszkę, niezależnie od tego czy to wieczór czy popołudnie, czy księżyc, czy deszcz, czy gorące słońce czerwcowego ranka. I włazisz pod tą poduszkę i zamykasz oczy i napotykasz, nie, inaczej, podchodzisz pod tą złą falę, stajesz twarzą w twarz z szarozgniłoniebieskim murem i tak bardzo chcesz go przeskoczyć, obejść, minąć, POKONAĆ.

Kiedy czytasz książkę, albo zmywasz, albo śmiejesz się z ojcem i nagle czujesz te ciarki na policzkach, nagle czujesz mrowienie od skraju brody aż po nos i wiesz co to bo znasz to doskonale. Wiesz że nic nie poradzisz, że to już jest, dokonało się. Za późno na cokolwiek.

Kiedy czujesz ssanie w żołądku, nie głód, nie ten zwyczajny głód ale złe, chorobliwe, bolesne ssanie i kiedy wiesz że na to nic nie pomoże, bo na sam widok kromki chleba robi ci się niedobrze.

Wtedy, w tych chwilach wiesz tak naprawdę że za wszystko dobre co teraz masz ktoś zapłacił bardzo wysoką cenę. I nie zalewasz się łzami, nie masz nawet wyrzutów sumienia… Wiesz po prostu kiedy ktoś z twojego powodu płacze. Wiesz kto i dlaczego.

(Teraz miały być jeszcze trzy zdania, ale kiedy weszłam do cafe, i kiedy wstukałam to moje Pisz bloga… Jednocześnie z grzmotem letniej burzy za moimi plecami w kieszeni odezwały się wibracje smsa. Dlatego puenty nie będzie. Będzie dedykacja)

Dla b.