- w Kauflandzie widziałam ładne ręczniki, kupić?

- zapas ręczników, ścierek i ściereczek mamy, jakieś talerze by się przydały, popatrzysz?

- talerze mam…

Hm. Jakby to, żeby bez zbytniej egzaltacji i metaforyki było?

Zostały mi jeszcze cztery dni z dziećmi. Mój pokój powoli tonie w pakunkach i pudełkach. Zastanawiam się jak najlepiej spakować lampę? (zabawne, to własnie moja lampa ostatnio najbardziej zaprząta mi myśli; za co tak właściwie tak bardzo bardzo ją kocham?; w sumie mogłabym pokusić się tu o kilka wyjaśnień, ale to wymagałoby już rozwiniętej metaforyki, a tego – jak pisałam – jakoś chciałabym uniknąć).

W urodzinowym prezencie od Słoneczka zadźwięczały mi w telefonie klucze do NASZEGO domu. Mamy jedną szafę, lodówkę, kanapę, pralkę, komputer, talerze,  filiżanki i kubeczki, patelnię i kilka innych sprawunków. Mamy siebie.

W poniedziałek widzę się z Madzią, we wtorek jadę oddać książki do Ślaskiej, w środę zlikwidować konto, w czwartek żegnam się z waldorfskim. W piątek przyjeżdża Słoneczko z Bieriozą (ukłon), w sobotę wyjeżdżamy.

Do DOMU w Szczecinie.

(dosłownie kilkanaście minut temu oglądałyśmy z Belumbową zdjęcia tegoż – Słonko ma rację – czuć tam Nas).

Co jeszcze?

Aha. Uważajcie na swoje blogi. Czasem serio serio zmieniają życie