Okazuje się, że panie pracujące w publicznej służbie zdrowia czasem są miłe i sympatyczne. Może niezbyt kompetentne bo na moje pytanie czy natężenie prądu którym traktują moje kolano będzie ulegało stopniowemu zwiększaniu czy jest to dawka stała usłyszałam odpowiedź a wie pani, nie no, dawka stała, jak mi się włączy po prostu… ale nie jest źle, uśmiechają się, pytają czy nie za mocno, włączają radio żeby uprzyjemnić czas.
Rozbroiła mnie szczególnie jedna, moja ulubiona, która widząc moje rozdygotanie pierwszego dnia uspokajała mnie jak mogła, tłumaczyła co robi, nakłaniała żebym przyjęła taką przyjemną daweczkę…
Nadal uważam że przykładanie do części ciała elektrod i rażenie ich prądem w celach leczniczych nie jest do końca normalne i nadal mam odruch zdarcia z siebie tego czegoś co piecze i parzy ale opanowuję się i przyjmuję daweczkę, traktując to jako swoiste doświadczenie życiowe, którym będę mogła dzielić się z koleżankami kiedy osiągnę wiek emerytalny.
3 Comments
„a wie pani, nie no, dawka stała, jak mi się włączy po prostu…” Echhh, ja też miałam ostatnio do czynienia z państwową służbą medyczną i też było fajnie – chirurg w moim wieku przez godzinę zakładał mi 6 szwów na 2 rany na dłoni, a ja robiłam kabaret, żeby mu się wreszcie ręce przestały trząść. Piękne fastrygi mu wyszły :))))Ile jeszcze masz mieć tych przyjemnych daweczek?
dzisiaj była czwarta, jeszcze sześć;a co do ‚Twojego’ lekarza to kurde, miałaś silne nerwy… ja wiem że oni muszą się uczyć ‚w praktyce’ ale nie wiem czy ja bym była taka wyrozumiała…
U mnie sniegiem zawialo i pierwszy raz, od zawsze, na obczyznie czuje klimat swiat ;)…to dzieki oczekiwaniu, na swieta i na nasza krojcoczke ;)…jeszcze max 3 tygodnie ;)pozdrowionka