Zagadka swetra została (nie)wyjaśniona do końca. Na „żywym” słońcu jest groszkowy, w mieszkaniu beżowy. Amen.

Porządki od samego rana, wyciszona do granic przyzwoitości przy maksymalnie głośnej muzyce. Sąsiedzi mnie eksmitują. Eksmitowaliby, gdybym miała tu zameldowanie. Jak w „Alternatywach 4″, „ja się tylko chciałem tu wykomponować… wiesz…woda”.

No i uśmiech od samego początku, powrócił Edi! Heh, to pewnie prawnuk czy daleki kuzyn Ediego, bo podobny jak dwie krople wody, taki rodzinny „come back”, ale imię pozostanie bez zmian. Kto to Edi? To robak po prostu. Pająk ściślej mówiąc. Z gatunku tych „łazienkowych”, wiecie, cienkie nóżki, maleńki brzuszek, niby malutki. Ale wielki. I okropny, boję się pająków. Mieszkał za wanną i czasem wyłaził pod umywalkę, cholera wie po co. Siedział tam i marudził. A Chop też marudzi czasem, więc się dogadali. Wiecie, na początku miałam dziwne skojarzenia kiedy Chop wchodził do łazienki, zamykał drzwi i słyszałam jego „witaj Edi”.

Cóż, egzystencja Ediego zakończyła się w odkurzaczu. Niechcący, wierzcie czy nie. Nawet kawałek wyrzutów sumienia miałam, szybko jednak minęły. Bo pająków się boję.

Trudno, witaj Edi ponownie.