Może gdybym miała kilka lat mniej albo cierpiała na rozchwianie emocjonalne w stopniu przekraczającym statystyczne skoki nastrojów wpisane w charakter mojej płci, może gdybym była mniej racjonalna albo gdybym była nieszczęśliwa, pewnie wtedy słuchałabym Sia Breathe me tępym wzrokiem wpatrując się w dym z papierosa i dochodziłabym do wniosku, że nie ma po co żyć.

Mam 28 lat, jestem szczęśliwa i raczej nie miewam emocjonalnych huśtawek a mimo to słucham Breathe me po raz enty, i chociaż nie towarzyszą temu dekadenckie myśli o samounicestwieniu to i tak uważam, że to jeden z najbardziej odjechanych kawałków jakie ostatnio usłyszałam a zakończenie Six feet under któremu Sia towarzyszyła wywołało u mnie ciarki jakich nie doświadczyłam już bardzo dawno. 

Cały czas widzę Claire jadącą tym samochodem do Nowego Jorku i cały czas nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ta postać bardzo bardzo przypomina moją siostrę. Przypomina też mnie z kiedyś ale kto teraz o tym pamięta…