0242.pl

w przedpokoju naszego domu, wpuszczam światło i powietrze. Kupuję słoneczne zasłony do sypialni, planuję nowy kolor ścian. Dla mnie rok zaczyna się w marcu.

Zaraz wymienimy drzwi i zamierzam zamknąć się jeszcze bardziej, na siedem spustów. Nikogo nie wpuszczę poza tymi, którzy są już w środku, choć i oni, zdarza się, wybierają inne miejsca dla siebie.

Ja się nie umiem układać, choć wiem że powinnam. Nie udaję że tak jest mi dobrze, ja po prostu nie potrafię tego zmienić. Dlatego że coś mi kiedyś zrobiono, dlatego że czasu się nie cofa a przyszłości nie przewiduje…

Za cenę szczęścia z jac i Id płacę straszną cenę samotności wokół – niosę smsem na południe. Odpowiedź przychodzi natychmiast. 

Ten blog żyje swoim życiem. Klepie mnie po ramieniu, przyjaźnie i zachęcająco się uśmiecha. Już niedługo wiosna – mówi, zrobi się cieplej, znów wróci optymizm, zobaczysz.

Wierzę mu, wie co mówi.

Mogłabym wyrzucić z siebie dziesiątki, setki, może tysiące słów. Milczę jednak. Do Ciebie, kimkolwiek jesteś, należy ocena czy to tchórzostwo czy cnota. Albo coś pomiędzy, bo w zasadzie w życiu zawsze jest coś pomiędzy.

Coś pomiędzy szczerością a strachem. Coś pomiędzy ryzykiem a spokojem, prawda?

Jestem na zakręcie, bo przyszedł czas na z(re)definiowanie spraw fundamentalnych dla mnie i dla ludzi, którzy ode mnie zależą. Zawsze ktoś od kogoś zależy, a odpowiedzialność za innych nie jest wprost proporcjonalna do ich liczby. Odpowiedzialność jest zawsze taka sama, cholernie wysoka, czasem przygniatająca, często motywująca.

Kiedyś umiałam się cynicznie uśmiechać, teraz jest mi smutno, bo w prawdziwym życiu alternatywne zakończenia po prostu nie istnieją…

Z konieczności założyłam nowego nicka żeby swobodniej korzystać z internetu w pracy. Poczułam się z tym tak cholernie idiotycznie…

Nie umiem pisać skrycie.

Niedobrze jest, kiedy prawie dokładnie rok archiwum mieści się na stronie głównej bloga.

Wczoraj dokładnie trzydzieści z hakiem skończył jacca.

Dokładnie sześć lat temu rozmawialiśmy przez telefon pierwszy raz. Wszystko jest zapisane… Nadal uwielbiam wczesną jesień.

W głośniczkach TO, a na facebooku wychowanka likes Wiosno napierdalaj! (Local Business).

Wszystko się zmieniło żeby pozostać takie, jakie było.

Zalogowałam się tu tylko po to żeby się przekonać, że nie mogę napisać tego co chciałabym napisać, nie chcę napisać natomiast o tym, o czym – teoretycznie – mogę, a nawet, zapewne, w odczuciu społecznym – powinnam.

Mogłabym podsumować siebie teraz jednym z cytatów Marii Awarii, nie cierpię jej jednak więc chcąc pozostać autentyczną – podsumowanie zmilczam.

__________________________________________
Na obiad dziś pomidorowa z makaronem i knedle serowe ze śliwkami. Dacie wiarę?

Znowu marzy mi się niebieski blog. Wracam do niebieskiego w chwilach ważnych i tęsknych. Czasem gęstych. Niebieski przytula.

Osiemdziesiąte trzecie urodziny babci, rozmawiałyśmy przez telefon – chwilę. Zawsze kiedy się rozłączam zastanawiam się czy to była nasza ostatnia rozmowa. I boję się że tak, i że będę musiała pojechać tam i stanąć twarzą w twarz ze sprawami…

Być może kolejny raz powinnam się rozejrzeć i odpowiedzieć sobie na kilka pytań.

Na co jestem gotowa. Na co jeszcze nie. Na co mam odwagę, na co jeszcze jej trochę brakuje. Czego chcę a czego zdecydowanie nie, czego się boję, gdzie jest granica między sobą a tym co wypada. Czego mogę się spodziewać po innych, na co nie mogę liczyć, co powinnam dać z siebie vs co już dałam i co za to dostałam.

Ja, my, ty, oni. Wszystko tak naprawdę zamyka się w kilku zaimkach, sprawach przyziemnych, szczerości i Prawdzie z wielkej litery…

Wychyliłam się przez okno, spojrzałam w górę a tam nie było nieba.

To był tylko sen?

Minęło trochę czasu…

… wypiłyśmy kawę na trawie i paradoksalnie – nic się nie stało. Niebo nie spadło nam na głowy, nie zerwał się wiatr, adresy mailowe nie zaczęły milczeć, nie uciekły słowa. Nic się nie zmieniło, poza tym, że poprzedniej nocy, kilka godzin wcześniej, spadło nad naszymi głowami dwanaście milionów gwiazd. Come what may powiedziałaś wtedy i uśmiechnęłaś się, a ja odwzajemniłam uśmiech.

Sześć lat niczego nie zmieniło.

Pomyślałaś życzenie, Kochana?